Wat is de rol van de Irony in poëzie?

10/24/2015 by admin

Ironie in poëzie is een literaire techniek die gebruik maakt van discordantie, incongruentie of een naïeve luidspreker om iets anders dan een gedicht letterlijke betekenis zeggen. Er zijn drie basistypen van ironie gebruikt in de poëzie: verbale ironie, situationele ironie en dramatische ironie. Dichters zullen gebruiken ironie voor een verscheidenheid van redenen, waaronder satire of om een ​​politiek punt te maken. Ironie kan moeilijk op te sporen in de poëzie, maar het is een retorische apparaat dat studenten van de poëzie altijd moet worden op de uitkijk voor.

Een veel voorkomende vorm van ironie in de poëzie is verbale ironie, waarin een dichter manipuleert de toon aan het tegenovergestelde van wat het gedicht zegt eigenlijk zeggen. Deze vorm van ironie, vergelijkbaar met sarcasme, komt vooral veel voor in satire. Een goed voorbeeld van verbale ironie is "De verkrachting van het Slot," door Alexander Pope. Het gedicht maakt gebruik van de toon en de conventies van epische poëzie te beschrijven het alledaagse scenario van het haar van een vrouw wordt afgesneden. Bij het gebruik van een hooghartige toon aan een alledaagse gebeurtenis te beschrijven, paus maakt plezier van de pretenties van het epische gedicht, waaruit ook de ijdelheid van oppervlakkige schoonheid.

Een ander gebruik van ironie in de poëzie is in situationele ironie. Situationele ironie doet zich voor wanneer een dichter maakt gebruik van een instelling of een metafoor die is ongerijmd met de inhoud van het gedicht, waardoor de lezer zien wat nieuws over het object bij de hand. Een beroemd voorbeeld van dit soort ironie in poëzie optreedt in TS Eliot's "The Love Song of J. Alfred Prufrock", die de avond vergelijkt met "een patiënt etherized op een tafel." Door het nemen van een conventioneel mooie natuurlijke imago en het te vergelijken met een pijnlijke medische procedure van de moderniteit, Eliot maakt gebruik van situationele ironie om het verlies van natuurlijke schoonheid verbeelden in een corrupte wereld.

Een gedicht kan ook dramatische ironie, een vorm van ironie in poëzie, waarin een naïeve spreker zegt iets dat draagt ​​betekenis buiten zijn of haar eigen kennis bevatten. Deze retorische apparaat komt het meest voor in de poëzie, dat een onbetrouwbare spreker gebruikt als de stem van het gedicht. Een beroemd voorbeeld van dit soort ironie in de poëzie is Robert Browning's "My Last Duchess." Het gedicht wordt verteld door een hertog beschrijven van het portret van zijn ex-vrouw, die van vermoedelijk een natuurlijke dood gestorven. Het hele gedicht, de hertog laat onbewust op dat hij haar had gedood vanwege zijn oncontroleerbare jaloezie, waardoor de lezer om iets over de hertog dat hij liever zou blijven verborgen te zien.

  • Alexander Pope's "Verkrachting van het Slot" is een voorbeeld van verbale ironie.
  • Ironie wordt over het algemeen gebruikt om een ​​komische situatie.

Related Posts