Wat is de functie van Personificatie in literatuur?

De functie van personificatie in de literatuur is om een ​​concept te geven of object menselijke trekken, meestal om zijn kwaliteiten te beschrijven of om een ​​verklaring over het menselijk gedrag te maken. Personificatie is de term voor het toewijzen van menselijke eigenschappen aan niet-menselijke entiteiten, ook wel antropomorfisme. Het wordt vaak gebruikt in de poëzie, proza, en songteksten, maar ook in de omgangstaal. Personificatie in de literatuur vaak een vorm van metafoor, een werkwijze iets beschrijft een vergelijking iets meer vertrouwd. Emoties, abstracte begrippen, en de natuurlijke krachten zijn allemaal gegeven menselijke eigenschappen in mythe en literatuur.

Het gebruik van personificatie in de literatuur omvat een aantal van de oudste bewaard gebleven literaire werken. De fabels van Aesopus, die dateert uit ten minste 400 voor Christus, waren beroemd voor het geven van de menselijke drijfveren en tekortkomingen aan dieren en natuurlijke krachten, zoals de wind en de zon. Oude culturen vaak beschouwd natuurlijke krachten op dezelfde manier, en dan dit gedaan naar bijvoorbeeld mythen en legenden van de Griekse goden. De Griekse schrijver Homerus bleek dit geloof in een literair-apparaat, in dienst personificatie in zijn epische gedichten de Ilias en de Odyssee. Het laatste gedicht opent met een gebed aan de Muzen; deze Griekse godinnen waren de personificaties van kunstvormen zoals poëzie en dans.

Schrijvers soms gebruik personificatie in de literatuur om een ​​idee uit te drukken. In zijn 19e-eeuwse gedicht "Ode op een Urn," John Keats vergelijkt kort de urn van de titel om een ​​mens historicus. Hij wil niet deze metafoor in andere lijnen van het gedicht te behouden; het is gewoon een manier om te brengen hoe de urn brengt de kennis en de kunst van de oudheid tot de moderne tijd. In andere verzen, Keats vergelijkt de urn naar een kind en een maagdelijke bruid. Hij gebruikt deze beschrijvingen omdat de lezers van zijn tijd hen zouden associëren met onschuld en ongerepte schoonheid, kwaliteiten die hij wenst toe te wijzen aan de Griekse vaas.

De 20e-eeuwse gedicht "Rapsodie op een Nacht van de Winter" van TS Eliot is misschien wel één van de bekendste voorbeelden van personificatie in de literatuur. Eliot wijst menselijke kwaliteiten om een ​​straat lamp, die vervolgens vertelt de rest van het gedicht. De lamp beschrijft de maan overhead als een oude vrouw, alleen in de nacht met haar vervagende geheugen en een paar dierbare voorwerpen. In de jaren 1980, componist Andrew Lloyd Webber aangepast het gedicht in de hit "Memory" uit zijn musical Cats, de invoering van een nieuwe generatie op Eliot's woorden.

Moderne schrijvers blijven personificatie gebruiken in de literatuur, soms op een ongebruikelijke manier. In zijn 1990 roman Skinny Legs and All, Tom Robbins biedt de menselijke persoonlijkheid en verlangens naar een groep van levenloze voorwerpen, met inbegrip van een lepel en een blik bonen. Naast het feit dat een klassiek voorbeeld van Robbins 'eigenzinnige stijl, de truc laat Robbins om vanuit het oogpunt van niet-menselijke objecten commentaar op de menselijke activiteit. In hetzelfde decennium, Neil Gaiman's stripboek The Sandman gepersonifieerd abstracte menselijke ervaringen, zoals verlangen en waanzin, in de centrale karakters. De titel karakter was de personificatie van de menselijke dromen.

  • Personificatie verwijst naar het geven van menselijke trekken om dingen zoals dieren.
  • Homer gebruikt personificatie in "The Odyssey".
  • In zijn 19e-eeuwse gedicht "Ode op een Urn," John Keats vergelijkt kort de urn van de titel om een ​​mens historicus.
  • Het is gebruikelijk om aan de overkant te komen voorbeelden van personificatie bij het lezen van poëzie.

© 2019 Quilcedacarvers.com | Contact us: webmaster# quilcedacarvers.com